White paper7 min lezen

Het impact-ecosysteem. Hoe Triple ThreaT een wereld rond jongeren bouwt.

Waarom wij geen projecten draaien maar lokale infrastructuur bouwen, en hoe dat werkt. Van de vindplek op het veld tot een netwerk van partners rond de jongere.

15 september 2026 · Triple ThreaT

Een volle zaal met honderden mensen, van achteren gezien, bij het tienjarig jubileum van Triple ThreaT.

Waarom dit stuk

Partners, fondsen, scholen en gemeenten zien van Triple ThreaT meestal de uitvoering. Een clinic, een kapperszaak, een studio, een event. Dat is terecht, want daar gebeurt het. Maar het is maar de helft.

Onder die uitvoering liggen methodes, een verandertheorie en een manier om samen te werken die we sinds 2009 hebben ontwikkeld. Wij zijn niet alleen uitvoerders. Wij maken concepten, wij regisseren ecosystemen en wij dragen een visie. Dit stuk laat die laag zien.

Het is geschreven voor iedereen die met ons wil bouwen: in een wijk, op een school, in een gemeente of vanuit een fonds. Je kunt het van begin tot eind lezen, of via de inhoud naar het hoofdstuk springen dat voor jou telt.

1. Waar het begon

Een groep jonge basketballers zit samen op stenen treden buiten, met ballen in de hand.

Triple ThreaT begon als antwoord op de wijk. Niet als plan op papier, maar als een groep jongeren en een paar volwassenen die er gewoon waren, elke week, in Schalkwijk.

Het werkte. Jongeren bleven komen, groeiden door en namen zelf verantwoordelijkheid. Inmiddels werkt dezelfde aanpak ook buiten Haarlem: in Amsterdam-West en Amsterdam-Zuidoost, in Alkmaar, Heerhugowaard en Harderwijk.

Maar het zat in onze hoofden en in onze uren. De ingrediënten waren er en de bereiding ook. Wat ontbrak, was het kookboek. Zolang het werk afhangt van een paar sleutelfiguren, kan het niet groeien zonder zijn ziel te verliezen. Dit stuk is een deel van dat kookboek.

2. Het veld als vindplek

In een sporthal maakt een danser een breakdance-freeze terwijl twee jongens op de voorgrond toekijken.

Jongeren komen niet naar een loket. Ze komen naar een plek waar iets gebeurt. Een veld, een sporthal, een plein, een studio. Daar staat iemand die ze kennen en die er de week erna weer staat. Dat noemen we de vindplek.

De vindplek is geen doel op zich. Het is de voordeur. Wie daar vertrouwen wint, kan meer dan een training geven: een gesprek, een plek op school die weer klopt, een stap naar werk.

Die voordeur ziet er per plek anders uit. Wij kennen er vier:

  • Een school in de wijk. We starten in de school, bouwen daar een community en werken van daaruit de wijk in.
  • Een jongeren-community. We starten bij de jongeren zelf, ontwikkelen ze en werken naar boven, naar gemeente en bestuur.
  • Een plek in de wijk. We starten op een fysieke plek en maken die van de jongeren. Placemaking.
  • Een organisatie of coalitie. We starten bij een partner en bouwen het ecosysteem eromheen.

Welke deur het ook is: de motor erachter is dezelfde, en de bestemming ook. Alleen de eerste meters verschillen.

3. Rolmodellen: de relatie is de interventie

Een coach en een jonge speler staan voorhoofd tegen voorhoofd in een donkere sporthal, met spelers in spotlicht op de achtergrond.

Het uitgangspunt van alles wat we doen is kort: de jongere faalt niet, het systeem faalt. Wie dat serieus neemt, zoekt de oplossing niet in nog een programma voor de jongere, maar in wat er om de jongere heen staat.

Het belangrijkste wat er om een jongere heen kan staan, is een mens. Bij ons is de relatie de interventie. We noemen het liefde als systeem: niet als gevoel, maar als methode. Iemand die blijft, die eerlijk is en die verwacht dat je groeit.

De straat leert je overleven, een rolmodel leert je leven.

Onze rolmodellen komen uit de wijk zelf. Ze brengen ervaringskennis mee, en bij ons telt die even zwaar als een diploma. Ze kennen de straat en ze kennen het systeem, en ze kunnen tussen die twee vertalen.

Het werkt als een cyclus. Een jongere krijgt aandacht en ruimte. Hij of zij wordt zelf rolmodel. En geeft het daarna door aan de volgende. Zo groeit er uit de community een laag van coaches die elkaar verder helpen. Dat is ons familiemodel: een gekozen familie, een veilige haven, en een plek waar je iets teruggeeft.

4. De plek en de motor erachter

Zwart-witfoto van achter een toonbank: twee mannen aan het werk in een kleine werkruimte.

Een kapperszaak is een kapperszaak. Een studio is een studio. Van buiten zie je een vak, een beat, een knipbeurt. Van binnen is het een plek waar jongeren leren, verdienen en elke week een volwassene zien die in ze gelooft.

Achter elke plek draait dezelfde motor. Die bestaat uit vier delen die in elkaar grijpen:

  1. De methode. Onze manier van werken, vastgelegd in een playbook zodat hij niet meer alleen in onze hoofden zit.
  2. De waarden. Wat je bij ons voelt als je binnenloopt, en wat we van iedereen verwachten.
  3. Het platform. MYschoolday+ en een gedeelde kennisbron, zodat scholen, coaches en partners met dezelfde informatie werken.
  4. De coachlaag. De rolmodellen en coaches uit de community, die het werk dragen.

Daarmee zetten we per plek het gereedschap in dat past: placemaking, community building, een eigen programma in sport, media of cultuur, coaching van jongeren en van hun begeleiders, inspiratiedagen, en het verbinden van alle partijen tot één geheel.

5. Het ecosysteem rond de jongere

Een coach van Triple ThreaT leunt van achteren gezien op het hek van een speelveld, naast een jong kind.

In het midden staat de jongere. Daaromheen liggen zeven domeinen die elk een deel van zijn of haar leven raken:

  • Onderwijs. De school als plek waar we jongeren elke dag bereiken.
  • Sociaal en zorg. Een team rond de jongere, in plaats van losse hulp die elkaar niet kent.
  • Sport. Sport als taal en als motor van groei.
  • Cultuur. Muziek, dans en barbers als brug naar ontwikkeling.
  • Overheid. De gemeente en het rijk als opdrachtgever, als beleidsmaker en als deur naar structureel geld.
  • Fondsen en bedrijfsleven. De brandstof: kapitaal uit meer bronnen tegelijk, zodat niets afhangt van één partij.
  • Wijk en community. Bewoners, ouders en rolmodellen die het familiemodel dragen.

Triple ThreaT staat niet boven die domeinen, maar ertussen. Wij zijn de verbinder. Zonder verbinder blijven de delen los en lopen ze tegen muren aan. Met een verbinder openen ze deuren voor elkaar, en raakt elk domein de jongere.

Dit sluit aan bij denkkaders die in het veld bekend zijn, zoals Collective Impact met zijn verbindende organisatie, Positive Youth Development, de brede school en werken met één plan rond een gezin. Wij voegen daar onze eigen taal en praktijk aan toe.

Hoe we een nieuwe plek binnenkomen

Of we nu een stad binnenkomen of een bestaande organisatie laten aansluiten, de stappen zijn steeds dezelfde:

  1. Kans en landing. Past deze plek bij onze waarden, en is er een ingang?
  2. Verbinden. Landen op hun plek, relaties bouwen in plaats van pitchen, het netwerk in kaart brengen.
  3. Scopen. Een foto van de plek: wie is er, waar zit het vuur, waar zit het geld.
  4. Kickstart. Iets neerzetten, zodat er een voorbeeld is. Anders zijn we alleen mensen die praten.
  5. Bouwen tot ecosysteem. Van één activiteit naar een web van school, sport, cultuur, ouders en partners.
  6. Borgen. Impact meten, structureel geld vinden en het eigenaarschap lokaal leggen. Wij stappen terug naar een coachrol.

Er zijn twee bewegingen met één motor. Bij Unite and Build verenigen we bestaande organisaties die al een eigen vuur hebben. We kopen ze niet: elke organisatie houdt haar naam, haar contracten en haar ziel, en sluit aan op de methode, het platform, het merk en de fondsenmotor. Bij Enter and Build komen we een plek binnen waar nog niets van ons is, en ontsteken we zelf het eerste vuur. Vaak is dat de fase voor Unite and Build.

6. Samen bouwen: van deelname naar eigenaarschap

Een grote groep jongeren en coaches staat in een huddle in een sporthal, met de armen samen naar het midden.

Onze volgorde is vast: impact eerst, het geld volgt. We bouwen infrastructuur, en de organisaties die aansluiten zijn het voertuig voor de impact die fondsen en gemeenten willen zien.

Om die impact te laten zien, hebben we onze verandertheorie uitgeschreven: de Theory of Change van Triple ThreaT, versie 3.0, geschreven door Laura Jonker (XOET) over ons werk. Daarin staan twaalf werkzame elementen die we in de praktijk terugzien:

  • Tribeship
  • Lead by example
  • Developed character
  • Well-being
  • Perspectief en life savvy-ness
  • One family
  • Fysieke en sociale veiligheid
  • Doorbroken patronen
  • Systeemverandering
  • Leren excelleren
  • Veerkracht en weerbaarheid
  • Probleemoplossend vermogen

We zeggen daarbij bewust niet meer dan we weten. Onderzoekers kijken mee naar ons werk en naar de logica van onze aanpak. Dat is iets anders dan een effectmeting, en die stap zetten we pas als de data er zijn.

Wat dit betekent voor partners

Dezelfde logica die we voor jongeren gebruiken, geldt voor partners. Je leert ons kennen op een vindplek: een event, een presentatie, een link van een collega. Je leest een stuk zoals dit. Je komt terug, doet mee en bouwt mee in je eigen wijk. En op een dag vertel jij het verhaal in je eigen organisatie.

Een ecosysteem vraagt altijd drie dingen: een netwerk, sleutelfiguren die het trekken, en een budget om de eerste vonk te ontsteken. Als jij een van die drie kunt zijn, praten we graag verder.

We are one family.

Bronnen

  • Theory of Change Triple ThreaT 3.0, eigen document.
  • Unite and Build: het besturingssysteem van Triple ThreaT, interne notitie, 2026.
  • Enter and Build: zo komen we binnen en bouwen we een ecosysteem, interne notitie, 2026.

Verder praten

Wil je dit in jouw wijk of school?

Neem contact op. Dan kijken we samen wat er bij jullie al is, en wat er nog ontbreekt.

Neem contact op